Oké, het was een rotdag. Tot deze ochtend chemo gehad. Dan om 9u00 bestraling en deze namiddag nog een keer.Maar ondanks alles scheen er zon door de wolken. En die zon kwam van het “Biancacentrum” in Gasthuisberg. Een idyllisch plekje in de buik van het ziekenhuis waar je even kan vergeten dat je patiënt bent. Genoten heb ik van de heerlijke massage en gelaatsverzorging.Van zodra de warme olie en de vaardige handen mijn rug en schouders aanraakten voedel ik het weëe gevoel uit mijn maag wegtrekken.Heerlijk. Je kan je inderdaad de vraag stellen of het aanbieden van relaxmassages en schoonheidsverzorgingen tot het takenpakket van een ziekenhuis behoort. Ik zeg volmondig “ja” ! Even weg uit die “ziekenhuissfeer” met zijn ziekenhuismuren, ziekenhuiskleuren en ziekenhuisgeur en wegdromen op de magische klanken van Enya. Even vergeten dat we ziek zijn.Wanneer dit alles dan nog gefinancieerd kan worden door sponsoring – zoals hier - is het toch helemaal prachtig. Een initiatief dat navolging verdient. Ik ben in elk geval – ondanks de gruweldag - een stukje “gezonder” buiten gekomen. » Marie-Rose
« Om het aan te kunnen vormen de kracht, het begrip en de zachtheid van anderen zeker de meest waardevolle aanvulling van het medische werk. »
« De Stichting Mimi is een buitengewone hulp. Men wordt zo goed en vriendelijk omringd, geholpen en geadviseerd en dit, in een warme omgeving. »
« Je verwacht je er niet aan. De dienst oncologie is geen plek waar je graag wil blijven rondhangen. En verder zijn het de glimlach, de aanmoedigingen, soms het gelach dat van de ene kamer naar de andere losbarst, het telefonisch onthaal dat telkens weer warm is, de dagelijkse ondersteuning. De aandacht en de warmte van de Stichting Mimi brachten me een beetje verlichting tijdens mijn chemotherapieën. »
« Il zal nooit de schoonheidsspecialiste vergeten die me nog meer moed gaf. »
« Zodra men de gang binnenkomt, waardeert men de rustige en welwillende sfeer die er heerst. Men kan nooit vergeten dat het een ziekenhuis is, maar er is alles aan gedaan opdat de patiënt er zich onmiddellijk goed zou voelen. »
« Il zal nnoit de manier vergeten waarop ik omringd en gesteund werd. Il heb er de moed gevonden om tot het einde van mijn behandeling door te gaan. »
« Mijn vrouw, mijn kinderen, mijn vrienden, ze waren allemaal zeer aanwezig tijdens mijn chemo. En toch waren er momenten dat il me verschrikkelijk en afschuwelijk alleen voelde. Hoe kon il hen dat zeggen zonder hen te kwetsen? Openlijk tegen iemand anders kunnen praten over alles wat ik meemaakte, heeft me zo veel goed gedaan. »
« kanker is altijd iets wat anderen treft. Tot de grond onder je eigen voeten wegzakt... »
